Rozdział 5

Spakowałam jakiś podkoszulek i szorty Harry’ ego (trochę za duże, ale nie przeszkadzało mi to),  a chłopak krzyknął z dołu:

- Gotowa?

- Tak – odpowiedziałam.

Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy pod Syco Music. Szliśmy trzymając się za ręce. Po drodze spotkaliśmy Liam’a:

- Hej. Próby dzisiaj nie ma Wolker coś wymyślił. YYYY co wy? – wskazał na nasze ręce.

- Jesteśmy razem – powiedział Harry.

 - Tak, ale nikt o tym na razie nie wie i proszę nie mów chłopakom. Sami chcemy to zrobić – powiedziałam.

Harrold spojrzał na mnie podejrzanie. Nie rozmawialiśmy na ten temat, ale powiedziałam to chyba ze względu na Niall’a.

- Okey. Fajnie razem wyglądacie. – powiedział Liam.

- Czyli popołudnie dla siebie? –ochoczo zapytał Harry.

- Na to wygląda.

- Miłego popołudnia – odpowiedział Liam – i wieczoru – dodał po chwili śmiejąc się.

- Nawzajem. – powiedzieliśmy równocześnie.

Kiedy Liam odszedł Harry szepnął mi do ucha:

- Słyszałaś? Miłego wieczoru.. – zrobił tą swoją minę, a ja odpowiedziałam:

- Hmmm.. Zależy czy zasłużysz – droczyłam się z nim.

 

Harry zaproponował kawę i ciastko. Zgodziłam się. Przeszliśmy się, bo kawiarnia była blisko. Kiedy szliśmy Harry zaczął po cichu śpiewać  ,,Strong’’. To było romantyczne. Spoglądałam to na niego, to w ziemię. Pierwszy raz jakiś chłopak zachowywał się w taki sposób wobec mnie. Kiedy skończył śpiewać zatrzymał się. Również się zatrzymałam. Objął mnie w talii i powiedział:

- Kocham cię.

- Ja też cię kocham.. Może odpuścimy sobie tą kawę i pójdziemy..

- Do mnie? Przepraszam, nas? – przerwał mi.

Pocałowałam go i przygryzając wargę przytaknęłam.

- To chodź. – szepnął chłopak.

Pobiegliśmy do samochodu. Po 15 minutach byliśmy przed domem Harry’ ego, kiedy wyszliśmy z samochodu wskoczyłam w jego ramiona. On postawił mnie na ziemi i powiedział:

- Nie tutaj. Ktoś może TO zobaczyć. Przestań.

- No to co?

- No.. Trzymanie się za ręce i drobne pocałunki to nie to samo.

Słysząc to odrętwiałam:

- Że co?! No tak, taka gwiazda jak ty i taka szara myszka jak ja to przecież byłby szok w mediach! Bo przecież ja nikim nie jestem! 

Odepchnęłam go i wybiegłam z posesji z płaczem. Pobiegł za mną i krzyczał coś, ale gdy dobiegł do bramy zatrzymał się i ucichł. Wiedziałam dlaczego… Wróciłam pod swoją kamienicę i usiadłam pod zamkniętymi drzwiami mojego mieszkania. Siedziałam i płakałam. Wszystko było dobrze, a teraz zaczął się przejmować, że ktoś nas zobaczy! Wtuliłam głowę w kolana i płakałam. Po jakimś czasie zadzwonił telefon – to właściciel mieszkania. Zapytał gdzie się spotkamy, po odbiór kluczy. Umówiliśmy się pod kamienicą. Był po 10 minutach i wręczył mi klucze.

- Czy wszystko dobrze panno Cost? – zapytał.

Ocierając łzy powiedziałam:

- Tak, tak. Dziękuję za klucz.

- Nie ma za co. Przepraszam, ale się spieszę.

- Dowiedzenia. – zakończyłam krótko.

Wróciłam pod mieszkanie i z pospiechem otworzyła drzwi. Nawet nie cieszyłam się z odzyskania rzeczy, gdyż Harry ciągle był  w mojej głowie, on i to co powiedział. Zamknęłam drzwi na klucz i usiadłam na łóżku. Nie zauważyłam kiedy zrobił się wieczór.

*Z perspektywy Harry’ ego.

Jestem idiotą. Co ja zrobiłem! A co teraz? Siedzę w domu i ona pewnie myśli, że mi nie zależy. Przecież ja ją kocham. Musze jechać i ją przeprosić. Tylko gdzie? Gdzie ona jest? Muszę ją znaleźć. Może chłopaki wiedzą..

- Niall, hej mam sprawę.

- O Harry, siema.  No mów.

- Słuchaj, nie wiesz, gdzie jest Annie?

- Nie a co? Co się stało? Co z nią?

- Nic, po prostu jestem idiotą.

Rozłączyłem się. Obdzwoniłem wszystkich, nawet tą dziewczynę Julie. Ale nikt nie wiedział, gdzie ona jest. Nie mogłem siedzieć w miejscu. Wsiadłem  do samochodu i pojechałem jej szukać. Tak bardzo mi na niej zależy. Kiedy przejeżdżałem przez centrum Londynu przypomniałem sobie, że dziś Annie miała spotkać się z jakimś facetem i odebrać dorobiony klucz. Ruszyłem w stronę jej kamienicy. Ciągle przyspieszałem. Chciałem ją tylko zobaczyć i przeprosić.

***

Siedziałam przy stole. Wszędzie było cicho, dopóki nie zadzwonił dzwonek. Nikogo nie chciałam widzieć, ale ktoś zaczął się dobijać. Podeszłam niechętnie do drzwi i zajrzałam przez wizjer. To był on. Ten przez, którego przepłakałam całe popołudnie.

- Idź stąd! Nie chcę cię widzieć! – wykrzyczałam.

- Nigdzie się nie ruszę dopóki nie porozmawiamy! – odkrzyknął.

Znowu zaczęłam płakać i usiadłam pod drzwiami.

- Otwórz proszę! Muszę ci wszystko wyjaśnić!! – nie przestał krzyczeć –Annie, proszę..

Otworzyłam drzwi:

- Czego chcesz?! Idź stąd i tak mnie już skrzywdziłeś! – powiedziałam, a łzy spływały mi po policzkach.

- Proszę daj mi wyjaśnić, wytłumaczyć.. – złapał mnie za rękę.

- Nie dotykaj mnie!

- Proszę……

- Masz 5 minut.

- Posłuchaj, bardzo mi na tobie zależy i nie wstydzę się ciebie. Chcę dla ciebie jak najlepiej, chcę żebyś miała normalne życie, żeby paparazzi za tobą nie latali. Będą wymyślać różne historyjki, a nie chcę żebyś była smutna przez nich i w ogóle. Jestem idiotą i nie chcę, żebyś płakała przeze mnie. Kocham cię. Proszę wybacz mi. Nie powinienem się tak dzisiaj zachować, ale naprawdę oni nie daliby ci żyć. Kocham cię. Proszę.. Wybacz…

Stałam na przeciwko Harry’ ego i widziałam przejęcie w jego oczach. Nie wiedziałam co mam zrobić i zaczęłam jeszcze mocniej płakać. Harry podszedł i przytulił mnie. Nie stawiałam już oporu. Staliśmy przytuleni w progu, ja ryczałam. Harry powiedział:

- Proszę nie płacz. Jestem frajerem, ale frajerem, który cię kocha najbardziej na świecie. Wybacz mi proszę.

Położył rękę na moim policzku i otarł mi łzę.

- Obiecuję, że już nigdy się tak nie zachowam.

- Nie chcę, żebyś… pomyślał, że…  jestem z tobą.. tylko, dlatego, że jesteś sławny..  po prostu.. wtedy jak to powiedziałeś.. poczułam się tak…. Tak jakbyś się mnie wstydził. – mówiłam krztusząc się łzami.

- Wiem, wiem.  Proszę cię nie płacz. Nie chcę tego.

 Objął mnie jeszcze mocniej, tak jakby nie chciał wypuścić mnie z rąk.

- Wybaczysz?

Skinęłam głową i  pocałował mnie.

-  Kocham cię. – wyszeptał, po czym ucałował mnie w czoło.

Zrozumiałam, że mówi prawdę. Wziął mnie na ręce, tak, że moje nogi zacisnęły mu się na talii. Wniósł mnie do środka i zamknął drzwi. Całowaliśmy się przez dłuższy czas, po czym Harry położył mnie na łóżku  w sypialni i zaczął całować mnie w szyję.

- Harry poczekaj.

- Co się stało? Nie chcesz tego?

- To jest mój pierwszy raz.

- Spokojnie, zaufaj mi.

- Dobrze.
*****************************************************************************
Szczęśliwego Forever Alone Day :( Dziś 15, dzień singla, więc życzę Wam, abyście odnalazły swoją drugą połówkę, a jeśli już ją macie to szczęścia. :)