Rozdział 41

Uśmiechnęłam się i mocno w niego wtuliłam. Ostatni raz wyszeptałam mu ,,Kocham cię’’ , a on mocniej mnie do siebie przytulił.  Resztę dnia spędziliśmy w swojej obecności robiąc wszystko, począwszy od zwykłego oglądania telewizji do naprawdę głupich rzeczy. Ale zaczęło nam odwalać dopiero wieczorem.

- Zróbmy coś szalonego. – rzucił Harry, kiedy siedzieliśmy przytuleni na kanapie.

- Dobra. Mam pomysł, czekaj tu. – powiedziałam i pobiegłam do łazienki.

Wzięłam swoją kosmetyczkę i kilka innych ‘’potrzebnych’’ rzeczy.

-  Haha po co to?

- Zrobimy sobie wzajemny make-up. Czekaj tylko zmyję ten.

Nasączyłam wacik i wytarłam swój makijaż.

- Już? – zapytał ucieszony, jak małe dziecko.

- Tak, ale błagam cię nie zniszcz mi kosmetyków. Haha będę żałować swojego pomysłu.

- Okey, okey, jakby co kupię ci nowe. – powiedział ze śmiechem łapiąc się za kredkę do oczu.

Siedliśmy na kanapie naprzeciwko siebie.

 – Zamknij oczko, moja rybo.

Zachichotałam tylko i zrobiłam to o co mnie poprosił.  Czułam jak próbuje zrobić prostą linię na moim oku. Robił to w taki sposób, że łaskotał mnie i nie mogłam usiedzieć normalnie.

- No, nie ruszaj się. – powiedział.

- Ale łaskoczesz! – powiedziałam przez śmiech.

Przestał na chwilę, popatrzył na mnie z politowaniem i odłożył kredkę na stół. Wiedziałam, że coś kombinuje. I nie pomyliłam się.  Przygwoździł mnie do kanapy, obezwładnił i zaczął łaskotać. Nienawidzę, gdy to robi, ale Hazz dobrze wie, że to mój słaby punkt.

- Hahahaha Harry! Haha przestań!

- Nie. – rzucił ze śmiechem i nadal mnie łaskotał.

Pękałam ze śmiechu. Jedyna rzecz, która mogła mnie uratować to ucieczka, ale jak, kiedy leży na mnie? Kopnęłam go lekko (ale tak aby poczuł) w jego czuły punkt i zrzuciłam z siebie. Uciekłam mu na taras, ale gdy zobaczyłam, że się podnosi zdecydowałam uciec na ulicę. Ze śmiechem ganiał mnie po osiedlu i na pewno byliśmy atrakcją osiedlową.  Niestety dorwał mnie, przerzucił przez ramię i powiedział, że za to, że musiał mnie ganiać czeka mnie kara. Wniósł mnie do domu i zaniósł na górę do sypialni. Wiedziałam o co mu chodzi. Harry postawił mnie na ziemi i zaczął całować. Najpierw usta, potem przeniósł się na szyję. 

Wiedziałam, że to mu nie wystarczy i dziś będzie chciał czegoś więcej.  I nie myliłam się. Pozwoliłam na to, aby ściągnął moją bluzkę i całował mój obojczyk, ale kiedy zabierał się za zapięcie mojego stanika powiedziałam:

- Wystarczy ci.

- Co? Ale..

- Nie ma ‘’ale’’. Nie dziś Hazz.

Nie chciałam, abyśmy robili to teraz, kiedy jestem przed wyjazdem z Niall’em. Poszłam do łazienki, umyłam się i wróciłam do naszej sypialni. Harry poszedł jeszcze po coś na dół, ale niedługo potem także przyszedł do mnie. Zrzucił z siebie ciuchy i trochę jakby zawiedziony szybko rzucił się na łóżko.

- Co jest? – zapytałam.

- Ale ty to jesteś..- powiedział, a ja skumałam, że chodzi o to, że miał ‘’na mnie ochotę’’.

- Oj tam, nie przesadzaj. – powiedziałam wyjmując z szafy jego koszulkę.

- Co ty robisz?

- Chcę dziś spać w niej. A co, nie mogę? – powiedziałam rozpinając stanik.

- Ehh. Możesz.

Widziałam, że próbował udawać obrażonego, ale kiedy szłam w stronę łóżka tylko w majtkach na spanie, powoli ubierając jego koszulkę, tak aby jak najdłużej moja klatka piersiowa zostawała odkryta, spoglądał na mnie z uśmieszkiem. Nie wstydzę się przy nim mojego ciała, zresztą tak jak on swojego przy mnie i czasem paraduje nago po całym domu, a ja mam ‘’atrakcje’’. 

- No nie obrażaj się, tylko daj całusa na dobranoc. – powiedziałam wchodząc pod kołdrę.

Hazz uśmiechnął się i spełnił moją prośbę. 

Następnego dnia wstałam dość wcześnie, gdyż byłam umówiona na kilka spotkań dotyczących trasy chłopców. Cztery spotkania jednego dnia, ehh no nieźle. Ubrałam się w bardziej eleganckie ciuchy niż zazwyczaj i poszłam zjeść śniadanie. Szybko zjadłam, wypiłam kawę i poszłam powiedzieć Harry’emu, że nie będzie mnie przez najbliższych kilka godzin w domu. Pożegnaliśmy się i pojechałam.  Kiedy załatwiłam już wszystkie sprawy na mieście i objechałam już wszystkich z kim miałam się spotkać, postanowiłam, że podjadę jeszcze do Lou Teasdale, żeby chwilę z nią pogadać. Na początku rozmawiałyśmy o trasie, ale potem nasza rozmowa zeszła na inne tory, kiedy do pokoju wkroczyła Lux. Ta mała jest niesamowita. 

- Mogę ją adoptować? – zapytałam ze śmiechem, kiedy to cudeńko wlazło mi na kolana.

- Haha a bierz ją sobie. – odpowiedziała również ze śmiechem Lou.

Gadałyśmy jeszcze jakiś czas, ale musiałam jeszcze podjechać do sklepu na małe zakupy. Kiedy weszłam do supermarketu  usłyszałam fajną piosenkę i zaczęłam ją sobie nucić pod nosem, ale wiele osób zaczęło się na mnie dziwnie gapić, a ja głupia zorientowałam się, że to mój telefon dzwoni. Szybko wyciągnęłam go z torebki odebrałam.

- Hallo?

- Hej skarbie. Jesteś jeszcze na mieście czy jedziesz już do domu? – usłyszałam głos Harry’ego.

- Teraz jestem w sklepie, a co?

- O to dobrze. To jak możesz to kup opakowanie tortilli, zgrzewkę piwa i ze dwa Twixy, okey?

- Dobra. Czy to oznacza, że dziś ty gotujesz?

- Yhyymm.

- Okey. Muszę kończyć. Widzimy się w domu. Pa.

- Pa. – odpowiedział.

Dokończyłam zakupy i skierowałam się na parking, gdzie zostawiłam samochód. Gdy pakowałam siaty z zakupami do bagażnika, poczułam czyjąś rękę na moim barku. Przeszedł mnie dreszcz i gwałtownie się odwróciłam. Za mną stał jakiś zakapturzony chłopak. Bardzo się bałam, a w pobliżu nikogo nie było, tylko puste samochody na podziemnym parkingu. Ze strachem zapytałam:

- O co chodzi?

Chłopak zdjął kaptur, a ja zamarłam. 

Wszystko wróciło, a po moim policzku spłynęła łza. Moim oczom ukazał się ktoś, przez kogo wróciłam do cięcia się, ktoś przez kogo nie mogłam w nocy spać. On..

- Hej. – powiedział, jak gdyby nigdy nic.

Stałam w bezruchu. Bałam się chociażby coś powiedzieć.

- Proszę nie bój się. – zbliżył się do mnie, a ja zaczęłam ciężej oddychać.

- Błagam zostaw mnie. – wyszeptałam błagalnie.

- Nie jestem tu, żeby ci coś zrobić. Naprawdę. Nic ci nie zrobię. – powiedział jeszcze bardziej się zbliżając, a ja dałam upust emocjom i łzy leciały po moich policzkach jak wodospad. Stałam oparta o tył mojego samochodu, gdy usłyszałam:

- Zostaw ją!!!

W tym czasie błyskawicznie podbiegł jakiś chłopak i odepchnął Justin’a tak, że poleciał na ziemię.  Mój ‘’wybawca’’ nie zważając na ochronę, która wzięła się nie wiadomo skąd, podbiegł do mnie, a ja zobaczyłam, że to nie kto inny, jak Niall, mój Niall.

- Wszystko dobrze? Nic ci nie zrobił? – zaczął wypytywać, a ja po prostu wpadłam mu w  ramiona.

Niestety ochrona szybko oderwała nas od siebie, a Justin podniósł się z podłogi.

- Nie! Zostawcie go! Błagam! – zaczęłam krzyczeć, gdy trzymali Niall’a i chcieli go gdzieś wynieść.

*Z perspektywy Niall’a.

Próbowałem im się wyrywać, ale byli silniejsi ode mnie. Kurwa! Czy on nie może zostawić jej w spokoju?!

- Zostawcie mnie do cholery! – zacząłem krzyczeć.

Bieber popatrzył na płaczącą Ann, która błagała, żeby mnie zostawili, zrobił gest rękami, a ci jego ochroniarze postawili mnie z powrotem na ziemię. Szybko podbiegłem do Annie i przytuliłem ją, po czym kazałem stanąć za sobą.

- Dam sobie radę, idźcie. – wyszeptał Justin do ochrony.

- Panie Bieber, lepiej zostaniemy. – odezwał się jeden z nich.

- Idźcie! – krzyknął.

- O co tu do cholery chodzi?! Nie możesz dać jej spokój?! – wykrzyczałem.

- Nie chce jej nic zrobić! Nie po to tu jestem! Proszę cię, Ann daj mi chwilę. Muszę z tobą porozmawiać. – zwrócił się do niej, a ja poczułem jak Ann mocniej ściska moją rękę.

- Niall… - szepnęła.

- Tak?

- Zostaw nas. – zatrzymała się. – Ale nie odchodź daleko, proszę.

- Na pewno tego chcesz?

Nieśmiało kiwnęła głową na tak, a ja odszedłem kawałek.

***

Niall odszedł kawałek ciągle na mnie spoglądając. Bałam się, ale wiem, że Niall tu jest. Popatrzyłam na Justin’a, który się zbliżył.

- Nie podchodź! – krzyknęłam.

Zatrzymał się i powiedział:

- Annie to wszystko nie tak miało wyglądać. Przepraszam. Ja naprawdę nie chce ci nic zrobić, a jestem tu, bo dowiedziałem się, że tu będziesz i..

- Skąd?!  - przerwałam mu. – Skąd wiedziałeś, że tu będę?! Śledzisz mnie?!

- Nie. To nie tak. Po prostu chciałem cię przeprosić.

- Przeprosić?!! Po tylu miesiącach?!

- Tak..

Łzy znowu płynęły mocniej, a ja nie wytrzymałam.  Podeszłam do chłopaka i wymierzyłam mu siarczysty cios w policzek. Musiał być mocny, bo chłopak odwrócił twarz, a mnie rozbolała ręka.  Justin spojrzał na mnie, a do mnie dotarło to co przed chwilą zrobiłam. Odsunęłam się od niego w przestrachu i zawołałam Niall’a, który błyskawicznie się pojawił.  

- Proszę, zabierz mnie stąd. – wyszeptałam.

Blondyn objął mnie i zaprowadził mnie do swojego auta.

- A co z moim autem? – zapytałam jeszcze przez płacz, gdy już wsiedliśmy.

- Nie martw się teraz o to. Zamknęłaś je?

Kiwnęłam twierdząco głową i po prostu przytuliłam się do chłopaka. Za dużo emocji. Łzy zamoczyły mu lekko koszulkę, ale nie przejmował się tym, tylko dalej trzymał mnie w objęciach.

- Niall.. dziękuję, że mi pomogłeś.

- To mój obowiązek. Pamiętasz? Obiecałem ci kiedyś, że już nikt cię nie skrzywdzi i dotrzymam słowa.

Wtuliłam się mocniej i po cichu zapytałam:

- Skąd ty się w ogóle tam wziąłeś?

- Przyjechałem zrobić jakieś zakupy na jutro. Wiesz co? Dobrze, że jedziemy. Będziesz mogła odpocząć od tego wszystkiego.

Wciągnęłam powietrze i poczułam zapach jego perfum, a z perfumami poczułam coś więcej. W tamtym momencie poczułam ile dla mnie znaczy…

******************************************************************

Hej :) No i macie 41 rozdział :) Szczerze powiem, że mam już plany na zakończenie i postanowiłam zrobić to według własnego pomysłu. Bardzo liczę się z waszym zdaniem i nie chcę, abyście byli zawiedzeni, więc najpierw dodam zakończenie, które uważam za najlepsze (tzn będę się kierować w następnych rozdziałach do tego zakończenia), a jeśli wam się naprawdę nie będzie podobało, jestem gotowa, aby napisać drugie, ale to na sam koniec. Piszcie co sądzicie o tym rozdziale :)